Zapraszam do lektury nowego numeru "Oli-nko Onkologii i Hematologii dla Pacjenta", na temat PERSONALIZACJI LECZENIA oraz CZYNNIKÓW PREDYKCYJNYCH

Zapraszam do lektury 5 nr “Oli-nko Onkologii i Hematologii dla Pacjenta”, którego tematem jest PERSONALIZACJA LECZENIA, CZYNNIKI PREDYKCYJNE, a także do poznania poruszającej historii bohaterki tego numeru, Małgorzaty Piekarskiej, pacjentki z przewlekłą białaczką szpikową i nadciśnieniem płucnym, będącym wynikiem działań niepożądanych terapii.

Dziś wiemy, że leczenie pacjenta, nie powinno ograniczać się do celnie, precyzyjnie dobranego leku do rodzaju jego choroby, do mutacji w genach, ale powinno obejmować chorego kompleksową opieką medyczną, uwzględniającą szeroko rozumiane indywidualne potrzeby chorego, jego osobiste preferencje, styl życia, a przede wszystkim aktualny stan kliniczny, ze szczególnym zwróceniem uwagi na wielochorobowości, możliwość wystąpienia działań niepożądanych leczenia. To właśnie zadania medycyny personalizowanej.

Ściśle scjentystyczny nurt współczesnej medycyny, odwołujący się tylko do faktów medycznych, znajdujących potwierdzenie statystyczne i istotnych epidemiologicznie, powoli zaczyna uwzględniać pojedynczego człowieka-pacjenta. Zaczyna następować zwrot ad personam w kierunku postrzegania konkretnej ludzkiej osoby, jej osobistego doświadczenia i potrzeb. To właśnie jest humanistyczny aspekt medycyny, o którym współcześnie zapomnieliśmy.

Medycyna oparta na faktach (ang. Evidence-based medicine, EBM), w swoich zasadach działania zakłada także uwzględnianie przypadków pojedynczych chorych. Prawie każdy lekarz z dłuższą praktyką zna z własnego doświadczenia pacjentów, którzy zgodnie z aktualną wiedzą, według danych z rejestrów epidemiologicznych nie powinni już chodzić po tym świecie. Takie przypadki powinny być szczególnie dokładnie przebadane i przeanalizowane, a nie tylko wyjaśnione według znanej zasady, że wyjątek potwierdza regułę lub popularnego powiedzenia, że cuda się zdarzają. Pamiętajmy, że pacjent to nie statystyka. Chorzy ci są żywym dowodem na to, że każdy pacjent jest inny, że wymaga indywidualnego podejścia.

Aby personalizacja leczenia była faktem, pacjent powinien być podmiotem systemu opieki zdrowotnej. Niestety, chorzy nie są przez świat medyczny i decydentów w wielu przypadkach traktowani jak partnerzy. Dzieje się tak, zarówno w indywidualnych kontaktach z lekarzami – np. nie uwzględnia się udziału pacjentów w konsyliach – ale też na szerszym, publicznym polu współpracy, kiedy często nie zaprasza się ich do udziału w spotkaniach dotyczących problemów opieki zdrowotnej. Pacjenci są traktowani przedmiotowo, a nie podmiotowo.

W personalizowanym leczeniu pacjenta do ściśle medycznych czynników predykcyjnych, takich jak biomarkery lub parametry kliniczne, wskazujące na prawdopodobieństwo odpowiedzi na konkretne leczenie, we współczesnej dobie konieczne jest uwzględnienie perspektywy pacjenta, indywidualnych czynników jego osobowości, potrzeb i preferencji. O tym także jest ten numer, zapraszam do lektury.